—
—
Αυτό το ηλεκτρονικό άρθρο δημοσιεύτηκε στις 15/07/08 στο blog Σύρμα στο Computer.
Υπογειες διαδρομες τζαι σημειολογικα παιχνιθκια της μνημης
[ο Ιουλης του 74 στα χωραφκια της Λεμεσου τζαι η «πορνη της Μεσογειου» στο υπογειο Τραινο της Χιλης]
Ειπα να περιμενω να γραψω το post υστερα που τες σειρηνες το πρωι – καπου αρεσκει μου να μπαινω στο κλιμα. Ανοιξα τον Αστρα τζαι όπως οδηγουν εππεσα πανω στον χρονο…
– «Ποσοι θυμουνται σημερα αφου επερασαν 34 χρονια;»
Αθθυμηθηκα την φιλεναδα μου την Κουλλα. Αμα ανοιξαν τα οδοφραγματα το 2003 επηεν ποτζιει. Στην κουβεντα μας εισιεν έναν αβεβαιο τονο – εξερεν ότι εγω ημουν υπερ του να παενει ο κοσμος [περκει δουν τζαι ξικολλησουν] τζαι εθελα να ακουσω/μαθω το feeling της..Τζηνη όμως σαν να εννοιωθεν την αναγκη μιας απολογιας – απεναντι σε καποιαν αορατη μορφη λογοκρισιας..
- Ξερεις, λαλει μου, επηα για να δω ιντα που εν πρεπει να ξεχανω…Εν τα εζησα..Εγεννηθηκα υστερα που το 74..
Εμεινα τζαι εθωρουν την. Ένα σωμα ωριμης γυναικας στο παρον τζαι μια απουσια στον ιστορικο χρονο. Εν εισιεν καν γεννηθει το 74…
Οσοι εν σημερα 34 χρονων εν εζησαν το 74….Οσα «ζιουν» εν κουβεντες…Μνημες/βιωματα αλλων…
Στες 15 του Ιουλη του 74 ηρτα που το χωρκο της στετες μου [που εμεινισκα τα καλοτζαιρκα] στο χωρκο που εμεινισκαν οι γονιοι μου – στα περιχωρα της Λεμεσου. Εκατεβηκα που το λεωφορειο τζαι επηα στο χωραφι να παιξουμεν μαππα. Υστερα που λλιον ακουσαμεν ότι επρεπε να παμεν εσσω γιατι εισιεν φασαριες. Εθκιεβαζα εφημεριδες, το ραδιο ακουαμεν το ουλλοι σαν το «τυμπανο της φυλης» που λαλει τζαι ο Μακλουαν. Ηταν δυσκολο να μεν ηξερεις ιντα που εγινετουν. Επηενα με τον γερο μου στα συλλαλητηρια στην αρχιεπισκοπη. Ο Μακαριος…Καποτε αμα περασει στην ιστορια πραγματικα το 74 εννα μπορει να αναλυθει τζαι η φαση του.. Ότι μαλακια τζαι αν εκαμεν [ το 55, το 63] αθθυμουμαι το παθος που επροβαλλαμεν πανω του. Ηταν ένα συμβολο, όπως την σημαια η το συνθημα, ενός κοσμου που εν του ειχαν μεινει [η εν επρολαβεν ακομα να κατασκευασει] δικα του συμβολα/εικονες/λεξεις. Τζαι επαιζεν με φοβερον στυλ/χαριν [«χαρισμα» εν να πουν οι κοινωνιολογοι] τον ρολο του συμβολου της ιστορικης μεταβασης….Φαντασου να μαθαινεις ποξω μιαν ομιλιαν για να την πεις σε ένα κοινο που σε καρτερα σαν σε ροκ συναυλια – οξα αραγες σου ηταν μεταλλαγη της λειτουργιας;….Να εισαι μανιωδης καπνιστης τζαι να μεν σε φκαλουν μια φωτογραφια με τον τσιαρο στο σιερι..
Υστερα που το πραξικοπημα ο Γορης στην Λεμεσο εβαλεν κυπριακη σημαια εξω που την μπουατ του – τζαι λαλει του μια κοτζιακαρη «μα Γορη μου εγινεν ταχυδρομειο δαμαι;».
Εν ειχαμεν συμβολα. Όπως ειπεν τζαι ο Σπυριδακης η Κυπρος ηταν πολλα σημαντικη για να την αφησει ο «ελληνισμος» στους κυπραιους – τζαι επκιερωναμεν τον σαν υπουργο..Αλλα ατε να ζητησεις λοαρκασμον τοτε…Αμα αρκεψεν να φαινεται η αναδυομενη αυτονομια των κυπραιων ιθαγενων στες αρκες της δεκαετιας του 60, μια ελληνικη εφημεριδα εκωδικοποιησεν την απειλη της φθορας/παρακμης στην κατηγορια ότι η Κυπρος ηταν «η πορνη της Μεσογειου»…Τζαι φυσικα σε έναν κοσμο οπου εν ειχαμεν δικαιωμα στον ηχο, το να διεκδικησουμε την κληρονομια της Αφροδιτης ηταν off limits..Αφου «εθκιαλεξαμεν» για συμβολο έναν καλοηρο…
Ο Μακαριος εγινεν το οπτικο συμβολο τζαι ο ηχος μιας λογοκριμενης εμπειριας…
Τζηνον ουλλο το παθος που εξισσυλαν στους δρομους, τζηνον το αμαλγαμα της κυπριακης αξιοπρεπειας, της «πιστης» στην δημοκρατια [οι αλλοι εγραφαν στους τοιχους «Ζητω η 21η Απριλιου»], το αισθημα ότι εσσυμετειχαμεν [ακομα τζαι εμεις οι ροκολοι] σε ένα ιστορικο παιχνιδι, σε ένα επος, εν εισιεν συμβολα. Το μονο που ειχαμεν ηταν ο Μακαριος – η φατσα του. Αμα την θωρω ακομα καδρωμενη σε σπιθκια νοιωθω την τζαι λλιον κιτς αλλα φερνει μου τζαι ένα αερα γλυτζιας νοσταλγιας για μιαν εποχη που οι δρομοι εν ηταν μονο για τα αυτοκινητα.
Στο φιλελευθερο ειδα σημερα τον Ομηρου σε φωτογραφια του τοτε – με μαλια σαν εκφωνητη του σταθμου της Παφου. Όπως τζαι στο πολυτεχνειο στην Ελλαδα η αντισταση στες 15 του ιουλη εξεπερνα τα ατομα τζαι την μετεπειτα μιζερια τους – εισιεν κατι που τζηνες τες στιγμες που κουβαλουν την γοητεια της ιστορικης συνειδησης…
Όπως επηενα εσσω που την μαππα επερασα που το κεντρο του χωρκου. Οι καφενεδες ηταν ανοιχτοι – τζαι οι συλλογοι. Ο συλλογος του αριστερους εμεινεν ανοιχτος ουλλην την εφτομαδα του πραξικοπηματος. Τζαι ο γερος μου επηενεν τζιαμαι. Στην εφημεριδα εθκιεβαζα για την Χιλη. Για τον Αλλεντε, για το πραξικοπημα ένα χρονο πριν. Ηταν να εχουμε τα ιδια; Τους σκοτωμους, τες σφαγες; Γιατι εν εκλεισαν οι αριστεροι τον συλλογο;
Εμεινεν μου τζηνη η σιωπηλη πεισματικη αντισταση. Ενας καφενες ανοικτος, σωματα που επιμενουν να καθουνται λες τζαι εν συμβαινει τιποτε. Στην εξωπορτα υπηρχεν ακομα μια τρυπα που την πομπα που εβαλεν η εοκα β. Αμα ακουστηκε ότι υπηρχε ο σταθμος της Παφου το ραδιο στον συλλογο τους αριστερους αλλαξε σταθμο. Ποτζει το ρικ, ποδα η Παφος. Η φωνη του Μακαριου ηταν όπως το χαμογελουι του. Κατι που μας εμιλαν εμμεσα…Σαν να μας εμιτσοκαμμαν σε ένα παραξενο κωδικο. Στα συλλαλητηρια ειχα για πρωτη φορα την αισθηση ότι η πολιτικη, η εξουσια, μιλα σε ένα ψευτικο κωδικα. Όπως το καλαμαρισμα στο στομα των κυπραιων. Ο Μακαριος επεμενε ότι η εοκα β ηταν «οι νεκροθαφτες της ενωσης». Εκαταλαβαινα ότι εμασιετουν να τους πεισει να σταματησουν – ότι καμνουν «κακο».. Αλλα εγω ενοιωθα γυρον μου ότι ο Μακαριος ειτε ελαλεν ψεματα ειτε εν εκαταλαβαινε – γιατι εν εμεις που εσυναουμαστεν τζιαμαι για να τον ακουσομεν που εν εθελαμεν την ενωση.
Την πιο ομορφη ατακα εθκιεβασα την χρονια μετα που τον Μενελαο Χριστοδουλου – ετελειωσεν την παρουσιαση του στο «λαικο πανεπιστημιο» το 1986 με την ατακα «Η Κυπριακη Διαλεκτος απετρεψεν την ενωση». Υπερβολη, ξι-υπερβολη στο βαθος ελαλεν την αληθκια που ενοιωθα στα συλλαλητηρια του Μακαριου – ότι η κυπριακη καθημερινοτητα αναδυετουν σαν ενας ηχος ιστορικης διεκδικησης αυτονομιας…Σαν μια αξιοπρεπεια που εστω τζαι λογοκρινομενη, εστω τζαι σιωπηλη όπως τον συλλογο των αριστερων, επεμενε…Να μιλα σε κωδικες…
Αμα εγινεν ο πολεμος αθθυμουμαι εντονα έναν επεισοδιο – οπου παλε η καθημερινοτητα εξεπερναν [τζαι απορροφαν] την εξουσια των μεγαλων εισαγωμενων λεξεων. Την νυχτα εισιεν συσκοτιση αλλα ο κοσμος εκαθετουν εξω. Οι αριστεροι στον συλλογο τους, οι ουδετεροι στον δικο τους [τζηνοι ειχαν τζαι μιαν συκαμινια αθθυμουμαι], οι δεξιοι στον δικο τους. Εν ηταν ουλλοι οι δεξιοι εοκαβηταζηες, αλλα ουλλοι οσοι εκρατουσαν οπλα τζαι επαιζαν το εξουσια ηταν τζιαμαι στον συλλογο τους. Με τον πολεμο εχεστηκαν λλιον αλλα ειχαν ακομα τα οπλα. Σε μιαν φαση επηεν να τηλεφωνησει ενας που τον συλλογο τους αριστερους – τοτες εισιεν ένα κοινοτικο τηλεφωνο τζαι ηταν απεναντι που τους καφενεδες. Αμεσως εσηκωστηκεν τζαι έναν καβληντηρι που τον αλλον συλλογο.
- Απαγορευεται
Οποτε γυριζει ο αριστερος τζαι λαλει του..
- Ε βεβαια τωρα εχουμεν δικτατορια…
Ετσι μιτσης όπως ημουν εμεινα..Τωρα ιντα που εννα γινει;..Τουτοι οι μαλακες κάθε νυχτα εγυριζαν τζαι επυροβολουσαν γυρον που το χωρκον για να φοητσιασουν τον κοσμο – τωρα;
- Ρε κουμπαρε, εχουμεν πολεμο, λαλει του…Με ένα τονο μαλλον παρακλητικο..
Τζιαμαι ετελειωσεν ο φοος του πραξικοπηματος στο χωρκον. Ηταν φανερο ότι εν τους επαιρνε πκιον. Αλλα ηταν ακομα μεσα στον Ιουλη. Θα μπορουσε να το επαιζεν ακομα εξουσια ο εοκαβητατζης – αλλα εθωρεν τον ουλλον το χωρκον. Ηταν όπως την φαση τζηνου που το εφεδρικο που τον αφηκεν ενας καλαμαρας αξιωματικος σε ένα κυπραιο στρατιωτη να τον εκτελεσει, τζαι λαλει του ο τυπος του εφεδρικου του μιτση/του στρατιωτη…
- Ρε ειμαι τζαι εγω κυπραιος..
Ο κωδικας της καθημερινοτητας…
Εν τον επαιξε…
Καλλιτερα που ερκουνται νεες γενιες. Οϊ μονο για να ξικολλησουμε σαν κοινωνια αλλα τζαι για να δουμε τζηνην την εποχη με άλλο δειν. Για να φκαλουμεν πουπανω την υπογεια παραδοση. Τζαι να εβρουμεν/κατασκευασουμεν την συνεχεια…
Εγω ποττε μου λ.χ. εν εκαταλαβα γιατι εισιεν κοσμο που εβιωνεν [τζαι βιωνει ακομα] το 74 μονο σαν ηττα. Το 74 [υστερα που το καλοτζαιρι του πολεμου] εγινεν τζαι μια ανατροπη – τζηνου του καθεστωτος καταπιεσης που εκαθοδηγαν η ελληνικη πρσβεια, το ΓΕΕΦ, οι μασκοφοροι, κλπ. Τζηνα τα χρονια που ακολουθησαν το 74 [τουλαχιστον ως το 80] εγεννηθηκεν [βορεια τζαι νοτια θεμας] στους δρομους τζαι στα στεκκια μια άλλη φωνη, έναν άλλο βιωμα…Εστω τζαι αποσπασματικα..Η κυπριακη αμφισβητηση σαν η συνεχεια της αντιστασης του Ιουλη [της ενοπλης που την Παφο στο Καιμακλι, τζαι της σιωπηλης αρνησης να κλεισουν οι καφενεδες]…σαν μια συνδεση με τον Μαη στην δυση, με την παλαιστινιακη αντισταση στην ανατολη…
Οι γραμμες του Τσε..Τζαι το καμενο προεδρικο στο Σαντιαγο της Χιλης….
Εθκιεβαζα προχτες μιαν ειδηση ότι στην Χιλη εσυλλαβαν μιαν στηπτηζου που εκαμνε δημοσιο στρηπ τηζ..Δωρεαν για τα μαθκια του κοσμου, στον υπογειο σιδηροδρομο…Εκαμνε το [τζαι εν να συνεχισει λαλει] γιατι η χιλιανη κοινωνια ένα σφικτη, πουριτανικη…Ενεν ευτυχισμενη..
Ο ερωτισμος του σωματος εναντια στην ανεραστη κληρονομα της δικατοριας του Πινοσετ…
Το χαμογελουι της μεταμοντερνας αμφισβητησης πρεπει να εβρει την υπογεια γραμμη της ιστορικης συνειδησης….
Τοτες μπορει τζαι να διεκδικησουμε τον ερωτισμο της «πορνης της μεσογειου» σαν παιχνιδισμα αυτονομιας αντι σαν κατηγορια που παραγει πουριτανικο σφιξιμο…..Για τουτον ο ιστορικος χρονος μπορει να εν τζαι απελευθερωση [αντι μονο ξεφτισμα] της μνημης…Ανοιγμα στες πολλαπλες ερμηνειες..