Κυπριακό Κινηματικό Αρχείο
Cyprus Movements Archive
Kıbrıs Sosyal Hareket Arşivi

(11 θέσεις για το δικαίωμα του λόγου)

1.

Καμιά γλώσσα δεν είναι ούτε ανώτερη ούτε κατώτερη, ούτε δική μας, ούτε ξένη. Η γλώσσα είναι εργαλείο χρήσης για επικοινωνία με ανοικτό διαβατήριο για ελεύθερη διακίνηση.

2.

Η προσπάθεια επιβολής μιας και μοναδικής αγνής γλωσσικής εκδοχής είναι ο πυρήνας του Μοντέρνου συστήματος λογοκρισίας. Αντλεί από την θεολογία τον αυταρχισμό της πίστης στον ένα και μοναδικό θεό και στηρίζεται στους μηχανισμούς του κράτους για την επιβολή μιας εξουσίας που διαπαιδαγωγεί τους ανθρώπους από το δημοτικό μέχρι τα ΜΜΕ στην σιωπή και την υποταγή.

3.

Η αγνότητα είναι ο κεντρικός μύθος κάθε εξουσίας. Αναζητώντας μια ανύπαρκτη καθαρότητα/αγνότητα ο άνθρωπος οδηγείται στην καταπίεση της επιθυμίας και την αναστολή της επικοινωνίας. Ο αγνός λόγος/η αγνή γλώσσα είναι το ιερό της μοντέρνας θρησκείας του έθνους-κράτους. Ένα ιερό στο οποίο εντάσσονται οι υπήκοοι των κρατών εθνών και το οποίο εσωτερικεύουν σαν το δικό τους ιδιαίτερο προσωπικό μπάτσο του υπερεγώ. Η λάθος λέξη, η λάθος γλώσσα όπως και η λάθος επιθυμία, η λάθος σκέψη είναι οι Άλλοι. Το πνεύμα του πονηρού που επιμένει να σκέφτεται τζαι να μιλά-να τρώει το μήλο της γλώσσας/γνώσης του καλού τζαι του κακού. Είναι αυτό το πνεύμα της άρνησης, της μη-υποταγής, της εξέγερσης που κάμνει χαρούες στα μείγματα, το οποίον θέλουν να εξαφανίσουν οι εθνικοί εκκαθαριστές των τοπωνυμίων, των ονομάτων, των ήχων…… Ο Ναζισμός υπήρξε η πιο γνήσια έκφραση αυτής της αγνότητας που μετατρέπει τα όντα σε αντικείμενα ιεραρχικής αξιολόγησης και τις λέξεις σε σύμβολα πολιτισμού ή βαρβαρότητας.

4.

Η κυπριακή γλωσσική εκδοχή είναι η βιωμένη ηχιτική-σημειολογική εμπειρία της πλειοψηφίας των κατοίκων της Κύπρου. Η μόνη εποχή κατά την οποίας η κυπριακή αντιμετώπισε άμεση καταπίεση ήταν στον 20^ον αιώνα από τις γλωσσικές εκδοχές του Ελληνικού και του Τουρκικού κράτους. Ο πολιτιστικός Ιμπεριαλισμός αυτών των 2 κρατών δεν στόχευε απλά στην πολιτική και οικονομική κυριαρχία αλλά και στην σημειολογική εξαφάνιση των Κυπρίων ιθαγενών. Στην απόλυτη υποταγή τους στους μηχανισμούς εξουσίας που άπλωσαν στην Κύπρο. Αν στην Λατινική περίοδο η κυρίαρχη πολιτιστική σύγκρουση περιστράφηκε γύρω απ’ την θρησκεία, στην Μοντέρνα εποχή η κυρίαρχη αντιπαράθεση περιστράφηκε γύρω απ’ την γλώσσα.

Οι ιθαγενείς θα υπάρχουν όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρθρώνουν το τζαι όπως τον Παύλο Λιασίδή.

5.

Αν όλες οι γλώσσες είναι μείγματα η Κυπριακή είναι μοντέλο. Και θα συνεχίσει να υπάρχει μόνο σαν ακραίο (και άρα αποκαλυπτικό) δείγμα μείγματος-creolization. Σαν συνοριακό φαινόμενο. Όπως και οι Κύπριοι ιθαγενείς.

6.

Ο πόλεμος των εθνικά αγνών ενάντια στην Αγγλική (ένα άλλο οριακό δείγμα μείγματος το οποίο καθιερώθηκε σαν η παγκόσμια γλώσσα επικοινωνίας) μόνο στην αντιστροφή των νοημάτων μπορεί να ιδωθεί σαν αντι-ιμπεριαλισμός. Πηγάζει, όπως άλλωστε ομολογεί ο άνθρωπος που ταυτίστηκε και προσφέρθηκε να γίνει δούλος για την ανύπαρκτη αγνότητα, από την ανάγκη να καταπιεστεί η κυπριακή – να αποκοπούν οι πηγές απ’ όπου αντλεί για τα συνοριακά της μείγματα.

7.

Στις ανθολογίες της κυπριακής λογοτεχνίας της Μοντέρνας εποχής ο “διαλεκτικός λόγος” θεωρείται ένα μικρό αμελητέο κεφάλαιο. Όταν τα έργα με τα οποία αναγιώθηκαν οι Κύπριοι της νεωτερικότητας θεωρούνται παρένθεση τζαι τα πειράματα των μεσοαστών διανοούμενων θεωρούνται η έκφραση του Κυπριακού λόγου τότε δεν έχουμε κριτικούς τέχνης αλλά αποικιοκρατικούς λογοκριτές. Όταν οι μικρές ιστορίες των ταπεινών και των ιθαγενών, των προλετάριων τζαι των χώρκατων ολοκληρώσουν την Μεγάλην πορεία τζιαι επιτεθούν ενάντια στις μητροπόλεις των Μεγάλων Αφηγήσεων των εθνών, των αστών, των Μανδαρίνων, τότε θα καταξιωθεί ο Γερμασοΐτης, ο Παλαίσης τζαι ο Άζινος σαν η κρυφή μας νεωτερικότητα. Τότε θα μπορέσουμε να καταλάβουμε τις ρίζες του Τεύκρου Ανθία, το Αλεξανδρινό βλέμμα του Θ. Πιερίδη, το πονεμένο γράμμα του Κ. Μόντη, την υπαρξιακή αναζήτηση του Δ. Λοΐζου στην Νέα Υόρκη. Σαν απόηχους της Γιαλλουρούς.

8.

Η προσπάθεια εξελληνισμού ή εκτουρκισμού των κυπριακών τοπωνυμίων είναι μια ιστορική διαδικασία με βαθιές ρίζες. Το ότι ο φανατισμός και η βαρβαρότητα που εκφράζει το υπουργείο παιδείας και η επιτροπή τοποποίησης σιοκάρουν ακόμα και Έλληνες διανοούμενους είναι χαρακτηριστικό της αυτονόμησης του τοπικού εθνικισμού από τα κράτη και τις κοινωνίες που τον γέννησαν. Οι κυπριακές δομές εξουσίας υιοθέτησαν αυτούς τους δύο εθνικισμούς (Ελληνικό-Τουρκικό) ακριβώς γιατί δεν μπορούσαν να ελέξουν τους ιθαγενείς. Και αν οι τοπικοί εντολοδόχοι επιμένουν σε φαινομενικά απηρχαιωμένες πρακτικές δεν είναι γιατί ξέκοψαν απ’ τις εξελίξεις. Είναι γιατί πριν εγκαταλείψουν το σύστημα εξουσίας που εγκαθίδρυσαν σαν τοποτηρητές πρέπει να βρουν νέο αφέντη. Κοιτάζουν λοιπόν στις Βρυξέλλες και στον ΟΗΕ. Ο φασισμός του ρομανικού αλφάβητου μπορεί να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των ιθαγενών να υπογράφουν, έστω, το όνομα τους, αλλά στηρίζεται στο ιερό της απόμακρης εξουσίας του ΟΗΕ, ο οποίος διασφαλίζει υποτίθεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το ρομανικό αλφάβητο είναι μια κυπριακή κατασκευή που στάληκε στον ΟΗΕ και παρουσιάζεται τώρα σαν εντολή του ΟΗΕ που πρέπει να εφαρμοστεί. Το ότι η επιτροπή τοποποίησης ψεύδεται είναι φυσικό. Η εξουσία πάντα στηρίζεται στην αντιστροφή νοημάτων και πραγματικότητας.

9.

Το ρομανικό αλφάβητο είναι η προσπάθεια καταγραφής με λατινικούς χαρακτήρες μιας αρχαΐζουσας ορθογραφίας με ένα φωνητικό αλφάβητο το οποίο αποκλείει τους κυπριακούς ήχους. Έτσι το CH γίνεται Χ ακριβώς για να μην χρησιμοποιούνται αυτά τα γράμματα για τους κυπριακούς ήχους. Ιδού η αποκάλυψη λοιπόν. Τα Λατσιά έπρεπε να γράφονται LACHA με λατινικούς χαρακτήρες. Αλλά το CH (σαν τσ) όπως και το j (τζ) απουσιάζουν από το κρατικό ρομανικό αλφάβητο. Για να εξοριστούν λένε οι Τούρκικου ήχοι. Η εθνική εκκαθάριση. Αλλά και για να υποτακτούν οι ιθαγενείς. Όπως στον στρατό. Το ρομανικό αλφάβητο προϋποθέτει την απόλυτη υποταγή στο παράλογο της εξουσίας. Η Khirokitia θα γίνει Choirokoitia, η Mesa Yitonia θα γίνει Mesa Geitonia……και οι δρόμοι θα γεμίσουν παράλογες επιγραφές: Victoras Ougko (Victor Hugo). Πετάει ο γάιδαρος; Είναι δυνατόν να είναι παράλογο το ρομανικό αλφάβητο;

Ο πόλεμος ενάντια στην αγγλική γραφή των τοπωνυμιών προέρχεται από το γεγονός ότι στην αγγλική γραφή διατηρούνται οι κυπριακοί ήχοι. Η Αγγλική λατινική γραφή είναι φωνητική.

Το ρομανικό αλφάβητο είναι έργο σοβαρό για όσους θέλουν να χρησιμοποιούν την καθαρεύουσα. Με αυτήν την έννοια η επιμονή στην χρήση των φωνητικών λατινικών χαρακτήρων (Khirokitia, Mesa Yitonia, Ayios Tyhonas) είναι έργο ιστορικής αντίστασης. Για να καθιερωθεί το δικαίωμα να γράφει ο καθένας το όνομα του όπως θέλει. Γιατί αυτό (η επιβολή μέσω της κρατικής εξουσίας του πως θα γράφει ο καθένας το όνομα του) είναι ο δηλωμένος στόχος των Μανδαρίνων του ρομανικού αλφαβήτου. Η ομοιομορφία των δουλών. Των δούλων που δεν έχουν καν το δικαίωμα να γράφουν το δικόν τους όνομα όπως οι ίδιοι θέλουν.

10.

Ο αγώνας που ξεκίνησε ο Βασίλης Μιχαηλίδης όταν εξαναφόρησεν βράκαν τζαι έγραψεν τα κυπριακά του αριστουργήματα, ο αγώνας τον οποίον συνέχισε ο Γερμασοΐτης με το κείμενο γλωσσικής αντίστασης την δεκαετία του ’40, η άρνηση των κυπρίων να απαρνηθούν την γλώσσα τους την δεκαετία του ’60, η αντίσταση στην Άναφωτία, την Άθηαίνου, την Λακατάμια, τα Λατσιά, την Άγλατζιάν, τις δεκαετίες του ’80 τζαι του ’90 σηματοδοτούν τις υπόγειες πηγές, τα σημεία αναφοράς της κυπριακής αναγέννησης του μέλλοντος – όταν οι ιθαγενείς θα διεκδικήσουν την δική τους δημοκρατία στον δικό τους χωροχρόνο. Όταν τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ θα γίνουν όργανα επικοινωνίας αντί μηχανισμοί προπαγάνδας της εξουσίας.

11.

Η αντίσταση δεν είναι καθήκον όπως δεν είναι καθήκον πλέον η επανάσταση. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας, ζωής, χαράς. Οι δούλοι σιωπούν-απαιτούν λογοκρισία, οι ελεύθεροι άνθρωποι δημιουργούν. Τζαι η ελευθερία όπως τζαι η Δημιουργία προϋποθέτουν την πολλαπλότητα.

“το νιν αντάν τρώει την γη

τρώει γη θαρκέται

μα πάντα τζιήνον τρώεται

τζαι τζιήνον καταλιέται”.

ή

όπως ελάλεν τζαι η 11η θέση του Κάρολου:

“οι φιλόσοφοι ανέλυσαν τον κόσμο.

Το ζήτημα τώρα είναι να τον αλλάξουμε.”

Με τον λόγο και την πράξη.